اتصال به مرکز دادهبرنامه های کاربردی به بخش مهم و به سرعت در حال رشد دامنه شبکه تبدیل شده اند. رشد عظیم داده ها باعث ترویج ساخت پارک های مرکز داده، به ویژه ساخت مراکز داده فوق العاده بزرگ می شود. اکنون چندین ساختمان در یک پردیس باید با پهنای باند کافی به هم متصل شوند. چه مقدار پهنای باند برای حفظ جریان اطلاعات بین مراکز داده در یک پردیس واحد مورد نیاز است؟ امروزه هر مرکز داده می تواند تا 200 ترابیت بر ثانیه ظرفیت را به مراکز داده دیگر منتقل کند، اما در آینده به پهنای باند بیشتری نیاز خواهد بود.
چه چیزی باعث تقاضای زیاد برای پهنای باند بین ساختمان های دانشگاه می شود؟
اول، رشد تصاعدی ترافیک شرق به غرب (پلت فرم انتقال نوری HT6000 WDM) توسط ارتباط تجهیزات به تجهیزات پشتیبانی می شود. گرایش دوم به پذیرش معماری های شبکه مسطح تر، مانند شبکه لوب نخاعی یا شبکه CLOS مربوط می شود. هدف، داشتن یک ساختار شبکه بزرگ در محوطه دانشگاه است که به تعداد زیادی اتصال بین دستگاه ها نیاز دارد.
به طور سنتی، مراکز داده بر اساس یک توپولوژی سه لایه متشکل از سوئیچ های هسته، سوئیچ های تجمع و سوئیچ های دسترسی ساخته می شوند. اگرچه معماری سه لایه سنتی بالغ و به طور گسترده مستقر شده است، دیگر قادر به پاسخگویی به نیازهای افزایش حجم کار و تاخیر محیط نیست. در پاسخ، مراکز داده بسیار بزرگ امروزی در حال مهاجرت به معماری ریجبک هستند. در معماری لوب، شبکه به دو مرحله تقسیم می شود. فاز ریج برای تجمیع بسته ها و مسیریابی آنها به مقصد نهایی و فاز برگ برای اتصال سمت میزبان و اتصالات متعادل بار استفاده می شود.
در حالت ایدهآل، هر سوئیچ برگ برای به حداکثر رساندن اتصالات بین سرورها به سمت هر سوئیچ رج میرود، بنابراین شبکه به یک سوئیچ هستهای با اعشار بالا نیاز دارد. در بسیاری از محیطها، سوئیچهای رج بزرگ به سوئیچهای رج سطح بالاتر، که اغلب به آنها سوئیچهای ریج پارک یا پلیمر یون گفته میشود، متصل میشوند تا تمام ساختمانهای پارک را به یکدیگر متصل کنند. به دلیل این معماری شبکه مسطح و استفاده از سوئیچ های با دقت بالا، انتظار داریم که شبکه ها بزرگتر، مدولارتر و مقیاس پذیرتر شوند.
