DWDM کوتاه برای چند برابر سازی تقسیم طول موج متراکم است ،یک فناوری نوری که برای افزایش پهنای باند نسبت به ستون فقرات فیبر نوری موجود استفاده می شود.
در سیستم های DWDM ، تعداد کانال های مالتی پلکس بسیار متراکم تر از CWDM است زیرا DWDM از فاصله طول موج محکم تری استفاده می کند تا کانال های بیشتری را روی یک فیبر قرار دهد.
به جای فاصله کانال 20 نانومتری در CWDM (معادل تقریباً 15 میلیون گیگاهرتز) ، سیستم های DWDM از انواع کانالهای مشخص شده با فاصله 12.5 گیگاهرتز تا 200 گیگاهرتز در باند C و گاهی باند L استفاده می کنند.
سیستم های DWDM امروزی معمولاً از 96 کانال با فاصله 0.8 نانومتر از طیف باند C 1550 نانومتر پشتیبانی می کنند. به همین دلیل ، سیستم های DWDM می توانند مقدار زیادی از داده ها را از طریق یك پیوند فیبر منتقل كنند زیرا اجازه می دهد طول موجهای بیشتری روی فیبر مشابه بسته بندی شود.
DWDM با ترکیب و انتقال همزمان چندین سیگنال در طول موج های مختلف روی یک فیبر کار می کند. در واقع ، یک فیبر به چندین فیبر مجازی تبدیل می شود.
GG # 39 ؛ مزیت DWDM چیست؟
یک مزیت اصلی برای DWDM این است که پروتکل 39 ندارد و از نرخ بیت مستقل است. شبکه های مبتنی بر DWDM می توانند داده ها را در IP ، ATM ، SONET / SDH و اترنت منتقل کنند و نرخ بیت را بین 100 Mb / s تا 2.5 Gb / s کنترل کنند. بنابراین ، شبکه های مبتنی بر DWDM می توانند انواع مختلف ترافیک را با سرعت های مختلف از طریق یک کانال نوری حمل کنند.
از نظر QoSstandpoint ، شبکه های مبتنی بر DWDM راهی کم هزینه برای پاسخ سریع به مشتریان 39 ایجاد می کنند. خواسته های پهنای باند و تغییرات پروتکل.
DWDM به دلیل توانایی استفاده از تقویت کننده های نوری ، برای ارتباطات طولانی مدت تا 120 کیلومتر و بیشتر از آن مطلوب است ، که می تواند با طیف کم هزینه طیف 1550 نانومتر یا باند C را که معمولاً در برنامه های DWDM استفاده می شود ، تقویت کند. این بر دامنه میرایی یا مسافت طولانی غلبه می کند و هنگامی که توسط تقویت کننده های فیبر دوپ Erbium (EDFA) تقویت می شود ، سیستم های DWDM توانایی انتقال مقادیر زیادی از داده ها را در مسافت های طولانی تا صدها یا هزاران کیلومتر دارند.
علاوه بر توانایی پشتیبانی تعداد بیشتری از طول موج نسبت به CWDM ، سیستم عامل های DWDM همچنین قادر به مدیریت پروتکل های سرعت بالاتر هستند زیرا امروزه اکثر فروشندگان تجهیزات حمل و نقل نوری از 100G یا 200G در هر طول موج پشتیبانی می کنند در حالی که فناوری های نوظهور 400G و بالاتر از آن را مجاز می دانند.














































