فرستنده و گیرنده های فیبر نوری انواع مختلفی دارند و استفاده واقعی بیشتر از توجه به دسته های مختلف گیرنده های فیبر نوری است: فرستنده و گیرنده فیبر اتصال دهنده SC و گیرنده فیبر اتصال دهنده FC / ST.
هنگام استفاده از فرستنده و گیرنده های فیبر نوری برای اتصال به دستگاه های مختلف ، باید مراقب باشید که از درگاه های مختلف استفاده کنید.
1. اتصال گیرنده های گیرنده فیبر نوری به دستگاه های 100Base-TX (کلید ، هاب):
تأیید کنید که طول سیم جفت پیچ خورده نباید بیش از 100 متر باشد.
یک سر جفت پیچ خورده را به پورت RJ-45 (پورت Uplink) گیرنده گیرنده فیبر نوری و سر دیگر را به پورت RJ-45 (پورت مشترک) دستگاه 100Base-TX (سوئیچ ، هاب) وصل کنید.
2. اتصال فرستنده و گیرنده فیبر نوری به دستگاه 100Base-TX (کارت شبکه):
تأیید کنید که طول سیم جفت پیچ خورده نباید بیش از 100 متر باشد.
یک سر جفت پیچ خورده را به پورت RJ-45 (پورت 100Base-TX) گیرنده گیرنده فیبر نوری و سر دیگر آن را به پورت RJ-45 کارت شبکه وصل کنید.
3. اتصال فرستنده و گیرنده فیبر نوری به 100Base-FX:
اطمینان حاصل کنید که طول فیبر نوری فراتر از فاصله ارائه شده توسط تجهیزات نیست.
یک انتهای فیبر نوری با اتصال SC / FC / ST گیرنده فیبر نوری و انتهای دیگر آن با اتصال SC / ST دستگاه 100BASE-FX متصل است.
علاوه بر این ، لازم است اضافه شود که بسیاری از کاربران فکر می کنند هنگام استفاده از فرستنده و گیرنده فیبر: تا زمانی که طول فیبر در حداکثر مسافتی باشد که فیبر یک حالت یا فیبر چند حالته می تواند پشتیبانی کند ، می توان به طور معمول از آن استفاده کرد. در واقع ، این یک درک اشتباه است ، این درک فقط زمانی درست است که دستگاه های متصل تجهیزات دوبلکس کامل باشند ، تجهیزات نیمه دوبلکس وجود داشته باشد و فاصله انتقال فیبر نوری حد مشخصی داشته باشد.
