اول از همه، باید درک کنیم که هر دوفیبر تک حالتهوفیبر چند حالتهبرای انتقال سیگنال های شبکه با کیفیت بالا در فواصل طولانی استفاده می شود. دلیل تشخیص تک حالته و چند حالته بر اساس نحوه انتشار نور در داخل آن است. نور در یک فیبر تک حالته در امتداد یک خط مستقیم بدون بازتاب منتشر می شود، بنابراین فاصله انتشار آن بسیار طولانی است. فیبر چند حالته می تواند انتقال سیگنال های نوری متعدد را حمل کند.
1. فیبر تک حالته قطر کمی دارد (حدود 10 میلی متر)، تنها به یک حالت اجازه انتقال می دهد و پراکندگی کمی دارد. طول موج های عملیاتی 1310 نانومتر و 1550 نانومتر است و جفت شدن با دستگاه های نوری دشوار است.
2. فیبر چند حالته قطر بزرگی دارد (62.5 میلی متر و 50 میلی متر)، به صدها حالت اجازه انتقال می دهد و پراکندگی زیادی دارد. طول موج های عملیاتی 850 نانومتر و 1310 نانومتر است و اتصال با دستگاه های نوری نسبتا آسان است.
برای ماژول های نوری، تمایز تک حالته یا چند حالته وجود ندارد. به اصطلاح ماژول چند حالته تک حالته به ویژگی های انتقال بهینه به دست آمده از ترکیب اجزای نوری و فیبرهای نوری مورد استفاده در ماژول نوری اشاره دارد.
دوم، از منظر نور خارجی، متعارف ترین روش برای تشخیص این است: فیبر نوری زرد به طور کلی فیبر تک حالته است، و فیبر نوری قرمز نارنجی یا خاکستری به طور کلی فیبر چند حالته است. تفاوت بین این دو در هسته کابل این است که اندازه هسته کابل چند حالته 50 است.0μm and 62.5μm; در حالی که حالت تک 9.0μm است.
سوم، دو فیبر نوری که بالاتر از همه دیدیم دارای رابط LC هستند، بنابراین علاوه بر این، فیبرهای نوری دارای انتخاب بسیار غنی از رابط هستند.
