مالتی پلکسینگ تقسیم طول موج متراکم (DWDM) یک فناوری مالتی پلکسینگ تقسیم طول موج (WDM) است که ظرفیت انتقال شبکه های فیبر نوری موجود را گسترش می دهد. این می تواند چندین سیگنال حامل نوری را به یک فیبر نوری واحد برای انتقال مالتی پلکس کند. در برنامه های انتقال از راه دور ، مقدار زیادی فیبر صرفه جویی کنید. سیستم های DWDM فعلی دو نوع اصلی دارد: سیستم های منفعل DWDM و سیستم های DWDM فعال.
سیستم منفعل DWDM
سیستم منفعل DWDM از دستگاههای فعال مانند تقویت کننده های الیاف و جبران کننده های پراکندگی استفاده نمی کند. فاصله انتقال این سیستم توسط قدرت انتقال ماژول نوری محدود خواهد شد ، اما از مزیت ظرفیت کانال بالا برخوردار است و عمدتا در شبکه های کلانشهرها و ظرفیت کانالهای بالا در خطوط انتقال سریع سرعت مورد استفاده قرار می گیرد.
سیستم فعال DWDM
Active DWDM سیستمی است که شامل یک فرستنده است. نقش ترانسپوندر انجام تبدیل نوری - الکتریکی - نوری (OEO) است. علاوه بر این ، سیستم همچنین به تقویت کننده های الیاف دوپ شده با اربیوم (EDFA) مجهز است تا اطمینان حاصل شود که انتهای دریافت کننده می تواند سیگنال های نوری با کیفیت بالا را دریافت کند ، اما تعداد تقویت کننده های فیبر دوپ اربیوم (EDFA) تحت تأثیر نوع فیبر قرار می گیرد ، تعداد کانالهای طول موج ، میزان انتقال ، نسبت سیگنال به نویز (OSNR) و سایر عوامل محدود هستند.
طول پیوند سیستم DWDM فعال فقط به تعداد تقویت کننده های فیبر و نسبت سیگنال به نویز (OSNR) مربوط نیست ، بلکه تحت تأثیر پراکندگی سیگنال نوری است. بنابراین ، هنگام طراحی یک سیستم DWDM فعال ، پراکندگی سیگنال نوری باید در نظر گرفته شود. در صورت لزوم ، یک جبران کننده پراکندگی (DCM) می تواند به سیستم فعال DWDM اضافه شود. لازم به ذکر است که جبران کننده پراکندگی (DCM) باعث افزایش افت درج پیوند فیبر نوری و تأثیر بر فاصله انتقال سیستم فعال DWDM خواهد شد.
